ବାଇକ୍ରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତଦେହ ବୋହିନେବା ଘଟଣା, ଅସହାୟ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ” ଘରେ ଖାଇବାକୁ ଦାନା ମୁଠେ ନାହିଁ, ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା କେଉଁଠୁ ଆଣିବି ?” ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିକଳ ଚିତ୍ର
ଝାରସୁଗୁଡ଼ା ୫/୭ (ଓଡ଼ିଶା ନ୍ୟୁଜ୍): ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କେବେ କେବେ ମଣିଷକୁ ଏମିତି ଏକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଏ, ଯେଉଁ ଠାରେ ଅସହାୟତା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ସାଥୀ ହୋଇଯାଏ । ଝାରସୁଗୁଡ଼ା ଜିଲ୍ଲା ଲଇକେରା ବ୍ଲକ ଭାତଲଇଡ଼ା ପଞ୍ଚାୟତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓଡ଼ିଆପାଲି ଗ୍ରାମର ନରେଶ ଛତ୍ରିଆ ଙ୍କ କାହାଣୀ ସେହି କଠୋର ବାସ୍ତବତାକୁ ପୁଣି ଥରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି। ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଶୋକ ସମ୍ଭାଳିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ମୃତଦେହ ଘରକୁ ନେବା ପାଇଁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ଼ କରିବାକୁ କୁହା ଯାଇଥିଲା। ହେଲେ ଅର୍ଥାଭାବରୁ ଶେଷରେ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତଦେହକୁ ଏକ ବାଇକ୍ରେ ଧରି ଗାଁକୁ ଫେରିଥିଲେ।
“ଆମେ ଅତି ଗରିବ ଲୋକ। ଘରେ ଖାଇବାକୁ ଦାନା ମୁଠେ ନାହିଁ। ଗାଡ଼ି ବାଲା ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ମାଗିଲା। ଏତେ ଟଙ୍କା ମୁଁ କେଉଁଠୁ ଆଣିବି ? ସେଥିପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ବାଇକ୍ରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତଦେହକୁ ଘରକୁ ଆଣିଲି,” ବୋଲି ଗଣମାଧ୍ୟମ ସମ୍ମୁଖରେ କୋହଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଛନ୍ତି ଅସହାୟ ସ୍ଵାମୀ ନରେଶ ଛତ୍ରିଆ ।
ନରେଶଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ଶନିବାର ଭୋର ପ୍ରାୟ ୪ଟା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଯମୁନା ଛତ୍ରିଆ ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ସରକାରୀ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ଯୋଗେ ତାଙ୍କୁ ମୁନ୍ଦ୍ରାଜୋର ଗୋଷ୍ଠୀ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ନିଆ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଡାକ୍ତର ତାଙ୍କୁ ମୃତ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ । ଏହାପରେ ଡାକ୍ତରଖାନା ପକ୍ଷରୁ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ କରିବାକୁ କୁହା ଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସ୍ଥାନୀୟ ସାମାଜିକ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ହେଲେ ପରିବାରକୁ ପରେ ବଡ଼ ଧରଣର ଭୋଜିଭାତ ଦେଇ ସମାଜରେ ପୁନଃ ସାମିଲ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ଚରମ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରେ ଥିବା ନରେଶଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ଅନ୍ୟପଟେ ମୃତଦେହ ପରିବହନ ପାଇଁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦାବି ହେବାରୁ ସେ ଆହୁରି ଅସହାୟ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନ ପାଇ ନରେଶ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ନ କରାଇ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତଦେହକୁ ବାଇକ୍ରେ ଧରି ନିଜ ଗ୍ରାମ ଓଡ଼ିଆପାଲିକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରି ଦେଇଥିଲା।
ନରେଶ କହିଛନ୍ତି, ଦୈନନ୍ଦିନ ମଜୁରି ଉପରେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ନିର୍ଭରଶୀଳ। ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶେଷକୃତ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧିକ୍ରିୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମାଜିକ ରୀତିନୀତି ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସମ୍ବଳ ନାହିଁ। ସରକାର ଓ ସମାଜର ସହଯୋଗ ମିଳିଲେ ହିଁ ସେ ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦିନରୁ ବାହାରି ପାରିବେ ବୋଲି ନିବେଦନ କରିଛନ୍ତି।
ଏହି ଘଟଣା ପରେ ସ୍ଥାନୀୟ ବିଧାୟକ ଟଙ୍କଧର ତ୍ରିପାଠୀ ନରେଶଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ପରିବାରକୁ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରଶାସନିକ ସହାୟତା ଯୋଗାଇ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛନ୍ତି। ତେବେ ଏହି ଘଟଣା ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଗରିବ ପରିବାରଙ୍କ ପାଇଁ ମାଗଣା ଶବ ପରିବହନ ସେବା, ଜରୁରୀ ସହାୟତା ଓ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଆହୁରି ସୁଦୃଢ଼ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ।
